[Kurosawa Haru] Ziyaret

[GM - Naruto]

Geriye dönüp hızlıca aşağı iniyorsun. Aşağı inişin çok hızlı oluyor zira at arabasıyla uğraşmayıp, bir kaç zıplama ve kısa bir koşunun ardından değirmenin dibinde bitiveriyorsun. Bıraktığın gibi görünüyor her şey. Şişko heykelli sunak da yerinde durmakta.

Değirmenin sağını ve solunu kontrol ediyorsun önce. Epey eski, lâkin sağlam duruyor. Dış tarafında bir delik veya çürüme göremiyorsun tahtaların. Fakat yılların verdiği yorgunluk tahtalara çökmüş durumda. Bir dönem iyi bakıldığı belli ki, sağlam kalabilmiş.

Kare bir yapı aslında burası. Nehre bakan cephesinde koca bir çark var bir kısmı suyun içinde kalan. İçerisi ise tek göz bir oda şeklinde. Suya bakan cepheden çıkan kalınca bir boru, yere paralel bir şekilde odanın ortasına kadar geliyor.

Sistemi çözdüğünü düşünüyorsun; Odanın ortasındaki bir hazneden yukarı dik çıkan başka bir boru ile birleşiyor. Bu birleşim noktası basit bir çarklı mekanizma. Su çarkı, çark yatay boruyu, yatay boru da dikey boruyu döndürüyor. Dikey boru da en son haznenin içerisindeki bir silindiri çeviriyor. Haznenin içerisine boşaltılan şeyleri de bu silindir ezip un ufak ediyor. Haznenin altında bulunan bir kapaktan da artık her ne işlendiyse hazneden tahliye edilebiliyor.

Tek problem çark dönmüyor. Sıkışmış olmalı.

Onun dışında, her şey sağlam görünüyor. İçeride birisinin saklanabileceği kutu veya varil görmüyorsun. Zemin tahta olsa da kısa bir incelemenin ardından altında birilerinin saklanamayacağından emin oluyorsun.

Dışarı çıkıp, suyun üzerinde biraz gezinip etrafı bir de nehrin olduğu yerden inceliyorsun. Herşey normal gözüküyor.

Önce değirmenin hasır çatısına atlıyor, oradan tekrar toprak kısma çıkıyorsun ve son bir kez etrafına bakıyorsun. Asayiş şimdilik berkemal gibi.

[Kurosawa Haru]

Üzülerek etrafına baktı. Bir çıkar yol bulamıyordu. Bir yanı atlarla birlikte geri dönüp yalnız geri gelmeyi düşünüyor, bir yandan da bunun görevi ne kadar sekteye uğratacağını hesaplayıp daha çok geriliyordu. Yüzü düşerek verdiği kararın doğru olduğuna kendini inandırmaya çalıştı. Atları bırakmak zorundaydı. Gidip atları alacak ve onları gerisingeri buda heykelinin olduğu yerin yakınlarına getirecekti. Onları değirmenin yanında, nehre bakan kısmına bağlayabileceği bir yer bulacaktı ve atları bağlayacaktı. Arabayı ise yanlarına çekip kendi kendine hareket edemeyeceğine emin olduktan sonra yoluna yürüyerek devam edecekti. Başka bir yolu yoktu, bu yola ancak yalnız devam edebilirdi. Atların kafasını bir kez daha okşayıp, onları çok yalnız kalmayacakları konusunda telkin edip tekrardan yola koyulacaktı.

[GM - Naruto]

Atları değirmenin yanında, nehre doğru eğilmiş bir ağacın gövdesine bağlıyorsun. Arabayı da yanına çekiyorsun. Şöyle bir bakıyorsun; eğim olmadığı için hareket etmez diye düşünüyorsun. Atlar da sakince sana bakıyorlar. Bir tanesi yerdeki az biraz çimleri yavaşça yemeye başlıyor.

Yukarı çıkıyorsun ve patikayı takip ediyorsun. Tepeyi aşınca patika aşağı doğru, ağaçların arasına dalıyor. Zemin hep inişli çıkışlı, ancak net bir patika belli. Sağında ve solunda sürekli bir yeşillik var; geniş kayalar ve taş parçaları olsa da ağaçlar onların üstüne doğru büyümüşler.

Bir 10 dakika kadar yürüdükten sonra, sağında ve solunda, ağaçların arasında tüten sis tabakasını seçmeye başlıyorsun. Yürüdüğün yolun dışında bulunan bu sis, şimdilik çok kalın değil, sana da yakın değil. Ancak uzaklardan esen rüzgârın dalların arasından taşıdığı ses, derin bir nefes verme sesi ile karıştırılacak cinsten. Bu seni irkitiyor. İlginç bir şekilde, yalnız olmadığın hissi tekrar seni ziyaret ediyor. Fakat etrafta seni izleyen herhangi bir varlık görmüyorsun.

Patika önünde devam etmekte, ancak anlık bir duraksıyorsun durum değiştiği için.

[Kurosawa Haru]

'Sis' diye fısıldadı kendi kendine Haru. Gözleri kısıldı ve çok daha dikkatli bakmaya başladı. Bir eli, açılabilir Yari'sinin üzerinde, bir eli ise kalkanı tuttuğu pozisyonda, ani gelecek bir saldırıya karşı dövmesini anında bir kalkana dönüştürüp savunma pozisyonuna geçebilmek için havada tutuyordu.

Savunmayı ve korkmayı bir an olsun elinden bırakmadan, hızlı adımlarla patikayı takip ediyordu. Konuşulanları hatırladı, ya da hiç aklından çıkarmamıştı bile: 'kesinlikle bu sisin içine girme'

Sisi bazen sağdaki ağaçları saklamaya çalışırken, bazen sol taraftan ona dokunmaya çalışırken görüyordu. İçindeki huzursuzluk gittikçe büyüyor, sisin geride bıraktığı alandan oluşan patikada bir tavşan gibi ilerliyordu, sessizce ve kimseye haber vermeden. Ancak bunun doğru olmadığını yavaş yavaş fark ediyordu. İçindeki o dev huzursuzluk, yaklaşan kötü bir durumun habercisi olduğuna Haru'yu ikna ediyordu, ve işin kötüsü de Haru onun haklı olduğunu hissediyordu. Kendini tamamen açık alanda avlanmayı bekleyen bir kuş gibi hissediyordu.

Durdu Haru, çünkü sadece izlendiğini düşünmüyor, izlendiğini biliyordu. Belinde Yari'sinin kapalı halde bulunduğu cebe sokup onu çıkaracaktı. Kapalı halde tutacaktı elbette, ama onu izleyen kişinin en azından savunmasız olmadığını bilmesini istiyordu. Kesinlilkel gereği olmayan bir çatışmadan kaçınacaktı, çünkü zaten buraya bilgi edinmeye gelmişti, savaş için değil.

Temkinliği elden bırakmadan sise doğru bakacaktı durduğu yerden. Sisin içinden gelecek bir saldırıya karşı, refleksif olarak kalkanını oluşturup kalkanın arkasına saklanabilirdi En azından tek bir yönden gelirse...

İçini rahatlatacak kadar süre etrafı inceleyip, sonrasında yoluna devam etmekten başka bir çaresi yoktu.

[GM - Naruto]

Durup etrafına bir bakıyorsun. Bir kaç saniye sonra sert bir rüzgâr esiyor, bu rüzgârla beraber geldiğin yöne bir sis tabakası çöküyor. Rüzgâr, yeterince sis geldiğin yönü kapatınca başladığı gibi bitiyor. Patikanın devam ettiği yöne doğru bakıyorsun hızlıca kafanı çevirip; oradaki sis katmanı hâlâ kalın değil ancak yavaş yavaş artıyor.

Sağına, ağaçların arasında doğru baktığında oradaki sis katmanının azaldığını görüyorsun. Rüzgâr o taraftan geldiğin yöne doğru esmişti; herhalde bir miktar sis bulutunu alıp, yer değiştirdi diye yorumluyorsun.

Sisin kendisini incelediğinde, en az bir sis bombasından çıkan sentetik duman kadar kalın olduğunu fark ediyorsun. Ancak onun gibi ince toz parçalarından oluşmuş ve içinde duranı boğacak cinsten değil. Hafif nemli gibi, yer yer yanından geçen çok ince sis parçaları teninde çiy bırakıyor hafifçe. Beklediğinden daha soğuk bir his bu.

Sisin içerisinde silüet göremiyorsun ancak sisin kendi dalgalanması ve hareketleri canını sıkacak kadar canlı ve belirgin.

Yoluna devam etmek için adım atmaya karar veriyorsun ancak, hani yönden gideceğine karar vermen gerekli gibi. Ya hafif sisli patikaya devam edeceksin, ya da ağaçların arasında sisin neredeyse bulunmadığı ancak dar bir yola atılacaksın. Orada patika gibi bir şey olmadığından yön bulmakta zorlanacağın kesin, ancak patikaya düşen ince sis tabakası da seni düşündürüyor.

[Kurosawa Haru]

Yol ayrımını dikkatlice inceledi, ona söylenenlere göre bir karar vermek zorundaydı. Hatırladığı en net şey, sise asla girmemesi gerektiğiydi. Bütün yol boyunca bu kuralları kendi kendine tekrar etmişti, unutamayacağı kadar ezberlemişti. Sadece birtakım gariplikler ve ilüzyonlar görmeyi bekliyordu, bunun daha yaşanmamış olması ona bir şeylerin ters gittiğini mi söylüyordu, yoksa sadece dikkatsiz miydi? Sisin dalgalanmaları her seferinde hayatta kalma içgüdülerini biraz gıdıklasa da, bunların hepsinin birer zihin oyunu olduğunu kendine hatırlatıp kendini rahatlatabiliyordu.

Sise asla girmemesi gerektiğini kendine hatırlatarak sisin bulunmadığı dar yolu seçecekti. Sise girmek, sisin etrafını sarmalamasına izin vermek anlamına geliyor olmalıydı. Bunu yapmaması gerektiğini kendine defalarca kez tembih etmişti. Hızlı ancak çekingen adımlarla yoluna dar yoldan devam edecekti.

[GM - Naruto]

Patikadan ayrılıyor ve ağaçların arasına dalıyorsun, temkinlice. Yön bulma kabiliyetin sıfıra yaklaşırken seni tek yönlendiren şey sisin olmadığı ağaç araları oluyor. Sağa dönüyorsun, bir kayanın üzerinden atlıyorsun, sonra sola dönüyorsun, çalıların arasından geçiyorsun... Rastgele ilerliyorsun sanki. Yön duygun kayboluyor.

Arkana baktığında, sisin geldiğin yönü kapattığını fark ediyorsun.

10-15 dakika kadar ilerledikten sonra, sisin iyiden iyiye inceldiğini fark ediyorsun çevrende. Yine sisin en az olduğu yönü tayin edebiliyorsun ancak, sisin azalması ile bu git gide zorlaşıyor.

Bir noktadan sonra, sis hepten yok oluyor. Kendini kuş cıvıltılarının arasında, ormanın derinliklerinde buluyorsun.

Etrafına iyice bakınabilmek için büyükçe bir kayanın üstüne sıçrıyorsun. Sol tarafında, uzakta otlayan bir geyik seçiyorsun. Önce, bu sana normal geliyor. Ardından geyiğin hemen bir adım yanında, onunla birebir aynı hareketleri yapan başka bir geyik seçiyorsun. Resmen bir kopyası gibi hareket ediyor. İkisi de aynı anda kafasını kaldırıp sana bakıyorlar. Ağızlarında bir kaç sefer otu çiğneyip yutuyorlar, ardından arkalarını dönüp usulca ormanın derinliklerine ilerliyorlar aynı şekilde. Mükemmel bir senkronizasyon ile hareket ediyorlar.

Bir kaç saniye soluklanıyorsun. Etrafta başka bir hareketlilik yok gibi.